سکوت سنگ

دیگر نتوان نوشت...       

                           بدرود 

ز دو دیده خون فشانم ز غمت شب جدایی              

چه کنم که هست اینها گل باغ اشنایی

همه شب نهاده ام سر چو سگان بر آستانت  

که رقیب در نیاید به بهانه ی گدایی

مژه ها و چشم یارم به نظر چنان نماید           

که میان سنبلستان چرد آهوی ختایی

در گلستان چشمم ز چه رو همیشه باز است؟         

به امید آنکه شاید تو به چشم من درآیی

سربرگ گل ندارم ، به چه رو روم به گلشن؟  

که شنیده ام ز گلها همه بوی بی وفایی

به کدام مذهب است این به کدام ملت است این     

که کشند عاشقی را که تو عاشقم چرایی؟

به طواف کعبه رفتم ، به حرم رهم ندادند       

که برون در چه کردی که درون خانه آیی؟

به قمارخانه رفتم همه پاکباز دیدم                 

چو به صومعه رسیدم همه زاهد ریایی

در دیر می زدم من که یکی ز در درآمد           

که درآ ، درآ عراقی که تو هم ازآن مایی

تیام

۱۲/۱۱/۸۷

با تبریک دوباره سال جدید مسئله ای را می خواستم اینجا بگم:

من در دو پست قبل شعری از آرش نیامی آپ کردم که بدون اطلاع آرش بود و یه کوچولو ناراحت شد که چرا بدون اجازه یا اطلاعش این کارو کردم همینجا ازش معذرت می خواهم. 

شعر بی نام

درغوغای شبهای تنهاییم

دربی نهایت تاریکی شبهایم

با سکوتم پرسه می زدم

غرق دراوج صدایی بودم

با صدا در اوج بودم

گاه به گریه هایم می خندیدم

گاه در خنده هایم می گریستم

آه...چه زیبا شب هایی بود.

در زندانی با میله های نامرئی

پرازچهره های وحشتناک

همراهم،آسمانی با بی کرانی محدود

بدون ستاره،آه چه زیبا بود.

زندگی چه زیبا بود.

هرشب با رنگارنگ کابوسی

هرشب با صدای لالایی بی امان بارانی از تیر

به خواب می رفتم.

آه...چه شب هایی بود،

چه شب های زیبایی بود.

تا که در شبی از آن شب ها

دو نور به من نشانه می رفت

چشمانت بود،مرا صدا می کرد

چه زیبا بود

چه زیبا بود

من با سرآغازی بی پایان

من به دیوانگی ها مبتلا

من به تازیانه ها آشنا

من از خود رهای رها

حال دیگر تنها نیست شبهایم

حال دیگر بی انتها نیست آسمانم

حال دیگر زیبا نیست زندگیم

شبهایم با خیال تو نیست تنها

زندگیم با خیالت نیست زیبا

صدای بارانی از تیر

دیگر برایم لالایی نیست.

زندگی دیگر نیست زیبا

،زندگی دیگر زیبا نیست.

تیام

16/12/86

نفس باد صبا مشک فشان خواهد شد

                                                 عالم  پیر  دگر  باره  جوان  خواهد  شد

ارغوان جام عقیقی به سمن خواهد داد

                                                   چشم نرگس به شقایق نگران خواهد شد

حافظ شیراز

     "نو روز زیبای ایران باستان بر همگی خجسته باد"

تیام

سلامی دوباره به رنگ سکوت سنگ

سلام به همه دوستان عزیزم.

قبل از هر چیزی از همه عذزخواهی می کنم برای این مدتی که نبودم.

بعد از اون می خواهم با یک شعر زیبا از آرش عزیز دوباره به نوشتن

 ادامه بدم.

سفر غربت

با تو رفتم

به اوج ها, کران ها

                      به بیکران ها

سنای تو گفتم

در قصه ها, قصیده ها

                          غزل ها.

وفای تو کردم

چه بسیار ها, با سوز ها

                           با سازها.

از دردش گفتم

به کوه ها, دریاها

                     به چاه ها.

از فراغش گفتم

بر دشت ها, بیشه ها

                      مزارها, 

با عشق تو می میرم

بر سر دارها

           با دردی جانکاه

                        در غربتی

                                بدور از همه یارها.

آرش نیامی

تیام

4/12/86

هر چند که ملیارها سال از

سکوت سنگ

میگذرد

اما

وبلاگ سکوت سنگ

یکساله شد

تیام

فقط همین...

تیام

جاده برفی

دوباره دقیقه ها رو کند و آهسته می بینم

دوباره چشم خدا رو, رو خودم بسته می بینم

تا دلم آروم بگیره, سر به کوچه ها میذارم

                                       رو به آدما میخندم , تو سیاهی ها می بارم

توی یک جاده ی برفی پی انتها می گردم

توی این رویای آبی , هنوزم اسیر دردم

آخه یک جنس غریبه,  آسمون منو ساخته

از سپیده تا سپیده, آسمون ابری و تاره

مثل بغض سینه ی من, شوق باریدن نداره

بوی بارون میده ابرهام,

 اشک چشمام بی قراره

دوباره دقیقه ها رو کند و آهسته می بینم

دوباره چشم خدا رو, رو خودم بسته می بینم

تیام

سلام

قبل از هر چیز از سپیده گرامی سپاسگزارم که منو به این بازی دعوت کرد و بعد هم  عذرخواهی می کنم که دیر شد.

آرزو ها بخشی از رویای هر انسانی ست و بعضاً جزء لاینفکی از ذهنیت او ,  و تحقق هر یک نقشی بسزا در رو به کمال بردن و امید  بخشیدن به صاحب آن دارد. از آنجائی آرزوهای من جز  آرزو هایی عمومی نیست و تقریباً منطبق بر آنچه که در زیر می آید می باشد, لذا آنچه که  آرزوی دوست بزرگم آرش نیامی ست را- که آرزوهای من نیز در آن مستتر است- نقل می کنم.

فقط قرار بود 5 تا باشه دلم نیومد که  20 آرزو را چیزی از آن حذف کنم .

آرزومه كه:

-         چشم هيچ انساني از غم با اشك آشنا نشه، اگر اشكي باشه اشك شوق باشه.

-         دنيا ديگه جنگي را تجربه نكنه.

-          

فقر به افسانه تبديل بشه.

آدم يه افسانه نباشه.

-         قابيلي وجود نداشته باشه.

-         نامردمي از چهره جامعه ما رخت بر بنده.

-         ظلم،  نامي نامانوس بشه.

-         خون آدما براي هم بجوشه نه براي جنگ.

-         حاكمان حكيم باشند نه سياستمدار.

-         نيرنگ . تزوير فقط در داستانها باشه.

-         روابط انسانها بر پايه عشق پي ريزي بشه.

-         اجتماع عاري از اعتياد باشه.

-         لبخند جزء لاينفك زندگي باشه.

-         اگر دردي باشه فقط درد عشق باشه.

-         نفريني بر لب نباشه.

-         پليسي در كار نباشه.

-         نت عشق در موسيقي زندگي روي پنج خط حامل نگاشته بشه.

زندان يه موزه بشه.

زنداني پرنده بشه.

پرنده بي قفس باشه.

دوستانی که به این بازی دعوت می شوند:

شادی(شباهنگ)- سوفیا (دوستدار دانش)- ستایش ( برگ های زرد باران خورده)-  شیوا (دلشوره های من )- پرند (ژرمینال - پرنسس ) – ستایش ( رها تر ازرها)

تیام